Celladını taşıyan meslek haline gelen taksicilik benzer olaylar sonucu bir çok şoförün ölümüne ya da sakat kalmasına neden olan olayların yaşanmasıyla bilinmektedir.

Hukukun yetersizliği, cezaların caydırıcı olmaması, yetkililerin ilgisiz kalması, haber ajansları için de turist dolandıran taksici haberi kadar değer taşımaması nedeniyle cinayetler devam ediyor. Erdal Çiçek bu gidişle son şehidimiz de olmayacak. Daha önceki olaylarda da isyanımızı duyurmak istedik, koruma kabinli araçların elzem olduğunu haykırdık. Fakat bazı araçların buna uygun olmaması ve bu markaların piyasada tutunabilmeleri için taksicinin bu araçlara mahkum edilmesi gerekiyor.

Sektörümüzün temsilcileri verdikleri mücadelenin sonuca ulaştırmaması gösteriyor ki bu karmaşanın düzelmesi için bir TAKSİCİLER YASASI kaçınılmaz görünmektedir.

Yine de bu tür çalışmalar için kurulan komisyonlarda taksiciyi ölmekten beter eden sürriz kararların çıkması, torba yasaların içine doldurulan lastikli kanunlar, düzen sağlayacağım kastiyla mevcut hakların elden kayıp gitmesi ümidimizi kırmaktadır.

Daha bir kaç gün önce taksicilik sektöründen haberi olmaya ve değerli bir partinin bütçe komisyonlarında görevli bir milletvekilimizin “Falanca kişinin yüz tane taksi plakası varken plaka satışındaki vergiyi kaldırmayı adil bulmuyorum!” mealindeki sözü vekillerimizin konudan ne kadar uzak olduğunun işaretidir.

Vekillerimizin bilgisiz çıkışları taksiciye ne kadar doğru hizmet edeceklerinin göstergesidir. Zaten siyasetin bir takım korsan odaklara hizmet ederek taksiciyi mağdur ettiği gereçeği göz önünde durdukça hakkımızı Allah’a havale eder…

…vefat eden meslektaşımıza rahmet dileriz. Kederli ailesine ve taksi camiamızın başı sağ olsun. 

Nefret söylemi, bireyleri veya grupları belli özelliklerine göre hedef alan, aşağılayan ve ayrımcılık içeren ifadelerdir. Taksiciler, toplumda önemli bir hizmet sunmalarına rağmen, zaman zaman bu tür söylemlerin hedefi haline gelmektedirler. Özellikle İstanbul gibi bir şehirde korsan taşımacılık kurumsallaştıkça bu yönde yapılan büyük yatırımları destekleyecek medya iş birliği, medya fenomenlerine yaptırılan içerikler, bir takım köşe yazarlarını fonlayarak üretilen yazılar taksiciler hakkındaki nefret söylemlerini daha da artırmaktadır.

Bu nefretin yükselmesi kanunun boşluklarından faydalanıp adil olmayan yollarla taksicilerin haklarına musallat olan oluşumların işine geldiği için her fırsatta bu yönde çalışmalar yapmaktadırlar. Böylece taksiciye karşı nefret duygusu yükselirken kanunsuz ve adaletsiz iş yapanların bu durumu görmezden gelinmekte.

Küresel çapta korsan taşımacılık yapan işletmeler milyar dolar hacimli gelirleriyle piyasada daha çok yer almak isterken bunların yerli taklitçileri de aynı yolu takip etmektedir. Kalabalık bir şehir olan İstanbul’da taksiciler hakkında yaşanan her olumsuz olay mutlaka haber programlarında abartılarak gündemde tutulmakta, trafik yoğunluğunu yokmuş gibi yorumlayıp hizmet kalitesi ve yetersizliği dillendirilmektedir. Bu durum müşteri yönünden de sahiplenip nefrete ortak alınmaktadır.

Trafikte yaşanan her olayda taraflardan birinin taksici olması durumunda bu durum özellikle öne çıkartılıp taksi sektörünün aleyhinde kullanılmaktadır. Yasalarda bu tür nefreti körüklemenin somut bir cezası olmamakla birlikte hayatın içinde yaşanan vahim olaylar giderek daha da kötü bir hal almaktadır.

Son günlerde yaşanan olaylardan biri de trafikte taksiciyle yol verme tartışması yaşayıp taksi şoförünü darp ederek ölümüne neden olan ortopedi doktorudur.  Tutuklanarak cezaevine gönderilen doktorun bir anlık öfkesi bir hayatın sönmesi, bir ocağa ateş düşmesiyle sonuçlandı. Tartışmanın eksik olmadığı İstanbul trafiğinde olayların cinayetle sonuçlanması bu nefret söylemine bir örnek olabilir.

Bir başka olay da Maltepe ilçesinde trafik kazasına karışan taksi sürücüsü kaza tutanağı yazarken karşı tarafın darbesi sonucu hayatını kaybetmesi. İnsan hayatının bu kadar ucuz olduğu ve cezaların caydırıcı olmadığı ülkemizde sinek öldürür gibi insan öldürülmesi bir başka garabetken taksicilere karşı darp ve cinayetlerin çoğalması bu nefret söyleminin ulaştığı son noktadır.

“Taksicilere yönelik nefret söyleminin ardında yatan önemli bir neden, önyargılar ve stereotiplerdir. Bazı insanlar, taksicileri kötü niyetli, güvenilmez veya kaba olarak görme eğilimindedir. Bu önyargılar, medyada yer alan olumsuz haberlere veya bireysel olumsuz deneyimlere dayanmaktadır.”

Taksicilere yönelik nefret söylemi, ekonomik ve sosyal gerilimlerle de bağlantılıdır. Özellikle büyük şehirlerde, taksicilerle diğer ulaşım hizmetleri arasında rekabet yaşanmaktadır. Bu durum, öfke ve hayal kırıklığını artırabilir ve bu duygular nefret söylemi şeklinde dışa vurulabilir.

Nefret söylemi, taksicilerin psikolojik sağlığını olumsuz etkileyebilmektedir. Sürekli olarak aşağılanma ve tehdit altında hissetmek, stres, anksiyete ve depresyon gibi sorunlara yol açabilir. Bu durum, taksicilerin iş performansını ve genel yaşam kalitesini düşürür.

Taksicilere yönelik nefret söylemi, toplumsal uyumu da zedeliyor. Ayrımcılık ve önyargılar, toplumda kutuplaşmaya ve güvensizliğe neden oluyor. Bu durum, sadece taksicilerle sınırlı kalmayıp, toplumun diğer kesimlerini de etkiliyor.

Nefret söylemiyle mücadelede yasal düzenlemeler de önemlidir. Taksicilere yönelik ayrımcılık ve nefret söylemini yasaklayan ve bu tür davranışlara karşı yaptırımlar getiren yasalar uygulanmalıdır. Bu durum hem taksicilerin korunmasını sağlar hem de toplumsal farkındalığı artırır.

Taksicilere yönelik nefret söylemiyle mücadelede toplumsal destek de kritik bir rol oynar. Sivil toplum kuruluşları, sendikalar ve yerel yönetimler gibi yerlerde taksiciler yer almalı, mesleki sorunlarını burada dile getirerek bütün toplumu bu çözüme ortak etmelidir.  Taksicilere yönelik ayrımcılık ve nefret söylemine karşı sivil toplum kuruluşları tesis edip ortak hareket etmeli ve kendi haklarını savunmalıdırlar.

Sonuç olarak taksicilere yönelik nefret söylemi, sadece bireysel bir sorun olmayıp, toplumsal bir meseledir. Bu sorunun çözümü için eğitim, yasal düzenlemeler ve toplumsal destek gerekmektedir. Taksicilerin karşılaştığı zorlukları ve verdikleri hizmetin değerini anlayarak, onlara yönelik önyargılarla mücadele etmek, daha uyumlu ve adil bir toplum inşa etmenin anahtarıdır.